www.HadiTRPcom

بخشی از قوانین حمل و نقل جمهوری اسلامی ایران به شرح زیر است:

با استناد به بند ۲ از ماده ۲ قانون تجارت، تصدی به حمل و نقل یک فعالیت تجاری محسوب می‌گردد، لذا از نظر حقوقی مسؤلیت و تعهدات شرکت و مدیران آن تابع قانون تجارت (مواد ۳۷۷ الی ۳۹۴) و همچنین شرایط عمومی حمل و نقل جاده‌ای داخلی کالا (شورای عالی هماهنگی ترابری کشور) خواهد بود .

اما نظر به اینکه انجام عملیات حمل و نقل مستلزم صدور بارنامه بر اساس ضوابط و مقررات مربوطه است و تکمیل کلیه نسخه‌ها و مندرجات آن توسط شرکت‌ها و مؤسسات حمل و نقل الزامی است، علاوه بر صادرکنندگان بارنامه، متقاضیان آن اعم از فرستندگان و گیرندگان و یا رانندگان نیز می‌بایستی مقررات حاکم و ناشی از آن را رعایت نمایند که برخی از مقررات مرتبط به هر یک از آنان عبارت است از :

الف: صادرکنندگان (شرکت یا مؤسسه حمل و نقل)

1- تنظیم و یا تکمیل مندرجات بارنامه، به ویژه لحاظ نمودن کرایه حمل برابر قرارداد حمل؛

2- صدور بارنامه از مبدأ قانونی شرکت به سایر نقاط کشور؛

3- اخذ پروانه عبور برای بارهای ترافیکی و نیز صدور بارنامه جهت آنان؛

4- صدور بارنامه تحت پوشش بیمه مسؤولیت حمل (مسؤولیت مدنی حمل‌کنندگان)

ب: فرستندگان

1- اعلام مشخصات مرسل الیه و آدرس دقیق و صحیح محل بارگیری؛

2- اعلام مشخصات گیرنده کالا و آدرس دقیق و صحیح محل تخلیه؛

3- اعلام مشخصات کالا از نظر تعداد، وزن، ارتفاع، طول، عرض، نوع بسته‌بندی و…

4- بارگیری به موقع ناوگان و اعزام آن به منظور جلوگیری از خسارتهای احتمالی .

ج: گیرندگان

1- تخلیه به موقع ناوگان به منظور جلوگیری از پرداخت حق توقف؛

2- پرداخت کرایه کل درج شده در بارنامه صادره توسط شرکت یا مؤسسه حمل و نقل به راننده کامیون، کامیونت یا تریلر حامل کالا

د: رانندگان

1- نگهداری از بارنامه صادره جهت اخذ کرایه حمل در مقصد؛

2- حضور به هنگام بارگیری بار؛

3- عزیمت سریع پس از بارگیری در مبدأ برای به موقع رساندن کالا به مقصد؛

4- حفظ و نگهداری از محموله بارگیری شده از زمان بارگیری تا زمان تخلیه؛

5- حضور به هنگام تخلیه بار در مقصد